Ματιά πίσω στον χρόνο… εκεί όπου ακόμη ζουν οι θρύλοι
Formula 1
Ματιά πίσω στον χρόνο… εκεί όπου ακόμη ζουν οι θρύλοι
Formula 1Κοιτάζοντας πίσω στο 2003, όταν επισκέφτηκα για τέταρτη φορά το αγαπημένο μου Autodromo Nazionale di Monza και στάθηκα πάνω στην παλιά, στοιχειωμένη πίστα με τις κεκλιμένες στροφές της, αισθάνθηκα όσο ποτέ άλλοτε ζωντανός.
Ήταν, αναμφίβολα, ένα θεόσταλτο δώρο. Η επίσκεψή μας συνέπεσε με τον θρίαμβο του θρυλικού Schumacher, που κέρδισε με τη μελωδική V10 Ferrari του τον ταχύτερο αγώνα Formula 1 όλων των εποχών, καταρρίπτοντας το ρεκόρ που είχε σημειώσει το 1971 ο Peter Gethin με την BRM του, σε μια Monza που δεν έφερε τότε κανένα chicane.
Εκείνο το ταξίδι μας επιφύλασσε κι άλλα ανεπανάληπτα προσκυνήματα. Επισκεφτήκαμε το Maranello, αποτίοντας φόρο τιμής στον «ιδρυτή της θρησκείας του αυτοκίνητου», περάσαμε τις πύλες του εργοστασίου της λατρεμένης Minardi στη Faenza και είδαμε πράγματα και θαύματα στο άντρο εκείνης της μικρής ομάδας που, κόντρα σε όλους και σε όλα, τολμούσε να κοιτάζει στα μάτια τους γίγαντες.
Και ύστερα, η Villa Erba, στις όχθες της λίμνης Como, για ένα event της McLaren αφιερωμένο στον μυθικό Tazio Nuvolari. Εκεί είχαμε την τύχη να συναντήσουμε τον Phil Hill: τον πρωταθλητή του 1961 με τη Ferrari και τελευταίο άνθρωπο που κέρδισε πάνω στην παλιά, ανατριχιαστική πίστα της Monza, περνώντας μόλις δύο μέτρα από το σημείο όπου στέκομαι στη φωτογραφία.
Σήμερα, αρκετά πιο σοφός και με το βλέμμα στραμμένο ξανά στο παρελθόν, αναγνωρίζω μορφές και ιστορίες που τότε δεν μπορούσα ακόμη να συλλάβω στο πραγματικό τους μεγαλείο. Τώρα πια νιώθω τα πνεύματά τους να είναι ακόμη εκεί, να αιωρούνται πάνω στην άσφαλτο και να ψιθυρίζουν τις ιστορίες τους.
Όπως εκείνη του Pietro Bordino, που ξέκανε τον ανταγωνισμό με τη FIAT του στο Ιταλικό Grand Prix του 1923, οδηγώντας την κόκκινη βολίδα του με το μοναδικό γερό χέρι που του είχε απομείνει, προτού οι δυνάμεις του τον εγκαταλείψουν, έχοντας όμως ήδη δείξει σε όλους πως είχε χαράξει την τροχιά ενός αθάνατου.
Ανάμεσά τους και τα πνεύματα των Campari, Borzacchini και Czaykowski, τρεις ατρόμητοι ιππότες της ταχύτητας, που έμελλε να αφήσουν τη ζωή τους στο απότομο banking της Monza, γλιστρώντας από το χείλος της πίστας, για να περάσουν από εκείνη την τελευταία στροφή στην αιωνιότητα.
Τότε στεκόμουν απλώς πάνω σε μια παλιά πίστα. Σήμερα, ξέρω πως στεκόμουν πάνω στα ίχνη θρύλων._Δημήτρης Γιόκκας
