ANTONELLI: Το φάντασμα του Ascari βρήκε τον διάδοχό του
Formula 1
ANTONELLI: Το φάντασμα του Ascari βρήκε τον διάδοχό του
Formula 1Ο Δημήτρης Γιόκκας αποτίνει φόρο τιμής στον Andrea Kimi Antonelli, ο οποίος κυνήγησε το φάντασμα του Alberto Ascari και τελικά το έφτασε, χαρίζοντας στην Ιταλία το πρώτο της Παγκόσμιο Πρωτάθλημα έπειτα από 73 χρόνια.
Η ασημένια βολίδα με τον αριθμό 12 στρίβει με αμείλικτη αποφασιστικότητα τη μύτη στην πρώτη στροφή Lesmo, σκορπώντας τα φθινοπωρινά φύλλα στον αέρα καθώς συνεχίζει τον ξέφρενο ρυθμό της στο ένδοξο πάρκο της Monza.
Οι tifosi, που γεμίζουν τις κατάμεστες εξέδρες και έχουν μάτια μόνο για το κόκκινο χρώμα, χαμογελούν καθώς βλέπουν το όνομα αυτού του άσημου νεοφερμένου πιλότου της Mercedes –πλην όμως δικού τους παιδιού– να αναγράφεται στις μεγάλες οθόνες της πίστας. Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή ακούω κάποιον να λέει: «Ha solo diciotto anni» (είναι μόλις δεκαοκτώ ετών).
Είναι μια μέρα, μια εικόνα και ένα συναίσθημα που, για όσους το ζήσαμε από το πλάι της πίστας, με εκείνη την όμορφη παρέα από την Κύπρο, δεν θα ξεχάσουμε ποτέ.
***
Είναι Παρασκευή πρωί και η πρώτη περίοδος ελεύθερων δοκιμαστικών του Grand Prix της Ιταλίας του 2024 βρίσκεται σε εξέλιξη. Το ιταλικό έθνος, που βλέπει για πρώτη φορά τον Andrea Kimi Antonelli να συμπληρώνει τους πρώτους επίσημους γύρους του στην πίστα καβάλα σε ένα θεριό των 1000 ίππων, παρακολουθεί τη δράση κρατώντας την ανάσα του.
Δεν έχουν περάσει και πολλά χρόνια από τότε που ο πατέρας του, Marco, κατάφερε να φυγαδεύσει παράνομα στο paddock τον επτάχρονο γιο του (κρυμμένο μέσα σε μια στοίβα από λάστιχα και με μια ομπρέλα πάνω από το κεφάλι του!) προκειμένου να γνωρίσει τα ινδάλματά του στη Formula 1 και –με λίγη τύχη– να αποσπάσει ένα αυτόγραφο από τα χέρια τους.
Πάνε σχεδόν 19 χρόνια από την τελευταία φορά που η Ferrari κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Οδηγών στη Formula 1. Και αν αυτό φαντάζει πολύς καιρός, σαν σκέφτομαι πως το ιταλικό έθνος είχε να στέψει δικό του πρωταθλητή από το 1953, όταν ο θρυλικός Alberto Ascari κατέκτησε δύο διαδοχικούς τίτλους με τη Scuderia Ferrari (!), τότε με κυριεύει ανατριχίλα και δέος. Μέχρι που εμφανίστηκε ένα παιδί από την Bologna για να κλείσει αυτόν τον ιστορικό λογαριασμό.
Ο Alberto Ascari, γιος του τεράστιου Antonio Ascari –πρωταθλητή των αγώνων Grand Prix με την Alfa Romeo πριν από εκατόν χρόνια, όπως και ομόσταβλου και φίλου του Enzo Ferrari– ήταν απερίγραπτα χαρισματικός, ικανός να τα βάλει στα ίσα και να κερδίσει ακόμη και τον γίγαντα Fangio.
Ο αείμνηστος και σπουδαίος Βρετανός δημοσιογράφος Denis Jenkinson περιέγραψε κάποτε με τον πιο παραστατικό –και αλησμόνητο– τρόπο τη διαφορά στο στυλ οδήγησης του Ιταλού άσου σε σχέση με εκείνο του Αργεντινού αντιπάλου του.
«Ο Fangio περνά κάθε φορά από εκείνη την ύπουλη στροφή των 200 χλμ./ώρα, τοποθετώντας πάντα τους εξωτερικούς τροχούς του δύο εκατοστά από τις σανόμπαλες (μέτρο “προστασίας” της εποχής που χώριζε τους θεατές από τις βολίδες!), με τον Ascari να τις γλείφει κυριολεκτικά, χτυπώντας τις ελαφρώς, χωρίς ποτέ να τις μετακινεί από τη θέση τους».
Υποθέτω πως οι πιο έμπειροι παρατηρητές μπορούσαν, ακόμη και χωρίς να βλέπουν τους δύο, να μυρίσουν τη διαφορά στο καμένο άχυρο…
Όλοι οι Ιταλοί πιλότοι που ακολούθησαν στη Formula 1 δεν σταμάτησαν ποτέ να προσπαθούν να φτάσουν τον Ascari, με τους αγαπημένους Eugenio Castellotti και Luigi Musso, που ανέλαβαν το βάρος της ευθύνης για την τιμή της Ιταλίας αμέσως μετά τον χαμό του τρανού πιλότου το 1955 στη Monza, να χάνουν τη ζωή τους πίσω από το τιμόνι των δικών τους Ferrari, ενώ κυνηγούσαν το φάντασμά του…
Κάπου εκεί, το Βατικανό κήρυξε τον πόλεμο στον Enzo Ferrari, ονομάζοντάς τον «ο σύγχρονος Κρόνος που καταβροχθίζει τα παιδιά του», και όταν άλλος ένας Ιταλός, ο Lorenzo Bandini, σκοτώθηκε πίσω από το τιμόνι μιας Ferrari στο Grand Prix του Μονακό το 1967, η αγανάκτηση του έθνους ξεχείλισε μέσα από τα πρωτοσέλιδα του ιταλικού Τύπου. Ο Γέρος του Maranello ορκίστηκε τότε πως δεν θα ξαναέβαζε Ιταλό πιλότο σε ένα από τα μονοθέσιά του, κρατώντας ουσιαστικά τον λόγο του, αφού έκτοτε μόνο ο Michele Alboreto έκανε μακρόχρονη καριέρα στη Ferrari.
Ο Ascari, ωστόσο, παραμένει για μένα ένα από τα «ιερά τέρατα» της F1, όχι μόνο γιατί τα έβαλε με γίγαντες όπως ο Fangio και ο Moss, αλλά και γιατί σημείωσε ρεκόρ που παραμένουν ασύλληπτα μέχρι σήμερα.
Μήτε ο Vettel με την άτρωτη Red Bull-Renault των «φυσητών εξατμίσεων» του 2010-2013, μήτε ο Hamilton με την απροσπέλαστη Mercedes της turbo-hybrid εποχής του 2014-2021, μήτε ο Verstappen με την κυρίαρχη Red Bull-Honda των ground effects του 2022-2025, κατάφεραν να ξεπεράσουν τον αριθμό συνεχόμενων γύρων που βρέθηκε στην αρχηγία ενός Grand Prix ο Ascari, ο οποίος ηγήθηκε για 305 διαδοχικούς γύρους στο πρωτάθλημα του 1952. Ο συγκεκριμένος άθλος εξακολουθεί να με κατακλύζει προσωπικά, κάνοντάς με να αισθανθώ την αξεπέραστη μεγαλοσύνη του Ascari.
Λέγεται πως ο Ascari ήταν ασυναγώνιστος όταν βρισκόταν στην αρχηγία –ήταν απίστευτα δύσκολο να τον προσπεράσεις στη σπάνια περίπτωση που κατάφερνες να τον φτάσεις –, συμπληρώνοντας τους γύρους με «μετρονομικό» ρυθμό. Και αυτό είναι κάτι που έδειξε να επαναλαμβάνει ο συμπατριώτης του από την Bologna, με τις νίκες του στην Κίνα και την Ιαπωνία να τον πλέκουν στον αόρατο μύθο του Ascari.
Και η Ιταλία, έπειτα από 73 χρόνια ξηρασίας, μπορεί πλέον να πανηγυρίζει. Το παιδί που κάποτε περνούσε κρυφά στο paddock για να συναντήσει τα ινδάλματά του έγινε ο νεαρότερος Παγκόσμιος Πρωταθλητής στην ιστορία της Formula 1, κατακτώντας τον τίτλο σε ηλικία μόλις 20 ετών και 68 ημερών. Και το έκανε με την ψυχραιμία ενός βετεράνου, τερματίζοντας τρίτος στο Μεξικό, πίσω από τους Max Verstappen και Lewis Hamilton, σε έναν αγώνα που του χάρισε την πολυτιμότερη στέψη της ζωής του.
***
Η ασημένια βολίδα στρίβει τη μύτη στην variante Ascari στο θρυλικό πάρκο της Monza -πάνω στη στροφή όπου ξεψύχησε ο μεγάλος ήρωας της χώρας- με τον έφηβο που βρίσκεται πίσω από το τιμόνι της να περιφρονεί τους νόμους της φυσικής: ξεπερνά κατά 15 χλμ./ώρα (!) την ταχύτητα με την οποία έστριψε σε αυτήν ο ταχύτερος άνθρωπος της ημέρας, ο αδιαφιλονίκητος Max Verstappen, και εμείς συνεχίζουμε με τυλιγμένα τα δάχτυλα γύρω από το σύρμα της περίφραξης να τον κοιτάμε με γουρλωμένα τα μάτια, καθώς συνεχίζει την ξέφρενη πορεία του στο πανάρχαιο και ένδοξο Autodromo.
Όχι, δεν κυνηγά τον χρόνο του Verstappen, κυνηγά το φάντασμα του Ascari, ο οποίος κρύβεται στις φυλλωσιές των δέντρων μαζί με τον Enzo Ferrari, ο οποίος χαμογέλα καθώς ψιθυρίζει στον παλιόφιλό του «Ha solo diciassette anni»._Δημήτρης Γιόκκας.
