Κι όμως, οι πιλότοι της Formula 1 έχουν τον δικό τους ιερό προστάτη
Formula 1
Κι όμως, οι πιλότοι της Formula 1 έχουν τον δικό τους ιερό προστάτη
Formula 1Ο Δημήτρης Γιόκκας αφηγείται την ιστορία μιας ξεχωριστής μορφής πίστης που έζησε στις πίστες, και φωτίζει το αποτύπωμα που άφησε στην καρδιά της Formula 1.
Οι τοπικές αρχές του το απαγόρευσαν. Ο ίδιος όμως δεν έκανε πίσω. Φορτωμένος μια αξίνα στον ώμο και ένα τρακτέρ στην πλάτη, ο ανυποχώρητος ιερέας μπήκε κρυφά ένα βράδυ στην αυλή της εκκλησίας της Αγίας Αικατερίνης και κατεδάφισε το παλιό καμπαναριό.
Ο «Παπά-Μπουλντόζας», όπως αργότερα τον βάφτισε ο καλός του φίλος Enzo Ferrari, δεν ήταν αιρετικός. Ήταν ένας άνθρωπος που πίστευε πως η πίστη δεν μένει στα λόγια, αλλά χτίζεται με πράξεις. Ήθελε απλώς να ρίξει το ετοιμόρροπο καμπαναριό και να δημιουργήσει στη θέση του έναν οίκο ευγηρίας, έχοντας πάντα το βλέμμα στραμμένο στον δύστυχο συνάνθρωπο που είχε ανάγκη από στέγη, φροντίδα και αξιοπρέπεια.
Γεννημένος στη Modena το 1927, ο Don Sergio Mantovani έγινε ιερέας της πόλης στα 32 του χρόνια. Δεν άργησε να γίνει γνωστός ως ο προστάτης των πιλότων της Formula 1, με τις συχνές επισκέψεις του στα γειτονικά εργοστάσια της Ferrari και της Maserati να του ανοίγουν τον δρόμο για να κάνει φιλίες με τους πιλότους και τους μηχανικούς των δύο ομάδων.
Μεταξύ των αγαπημένων του πιλότων ήταν ο Juan Manuel Fangio, ο Gilles Villeneuve, ο Michele Alboreto και εκείνος ο υπέρλαμπρος Βραζιλιάνος, τον οποίο δεν ξέχασε ποτέ.
Ο Ayrton Senna του φιλούσε πάντα το χέρι και στη συνέχεια τον αγκάλιαζε, ενώ ο Don Sergio τον σταύρωνε και του έδινε την ευχή του.
Δεν έλειπε ποτέ από τα Grand Prix της Monza και της Imola, παρακολουθώντας τους αγώνες μέχρι τα βαθιά του γεράματα, τελώντας παράλληλα λειτουργίες στις δύο πόλεις και συνεχίζοντας να προσεύχεται για τους πιλότους και τους πιστούς.
Οι αγαθοεργίες του δεν έμειναν ποτέ στάσιμες, αλλά έπαιρναν συνέχεια μορφή μέσα από πράξεις που άγγιζαν τους πιο αδύναμους, συγκεντρώνοντας χρήματα για φτωχούς και απόρους, με τον καλό του φίλο Jean Behra -τον λιονταρόψυχο Γάλλο πιλότο της Maserati- να προσφέρει ένα σεβαστό ποσό στον ίδιο προκειμένου να κτίσει ένα νηπιαγωγείο, δίπλα ακριβώς από την εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης. Το νηπιαγωγείο ολοκληρώθηκε δύο χρόνια μετά τον βίαιο θάνατο του Behra, ο οποίος σκοτώθηκε το 1959 στην πίστα AVUS στο Βερολίνο και το γεγονός ότι μια από τις αίθουσες φέρει το όνομά του, με κάνει προσωπικά να αισθάνομαι δέος.
Το 1972 ο Don Sergio κατάφερε να κτίσει ένα μνημείο για τους πεσόντες πιλότους, το οποίο ανεγέρθηκε δίπλα ακριβώς από το νηπιαγωγείο. O ίδιος έχασε πολλούς φίλους στην πίστα και ένα από τα ατυχήματα που τον συγκλόνισαν ήταν εκείνο του Giulio Cabianca, που συνέβη το 1961 στο Autodromo di Modena, την «πίστα της ενορίας» του.
Ο Cabianca, που δοκίμαζε μια Cooper στην πίστα της Modena, βγήκε εκτός δρόμου ύστερα από μηχανική βλάβη και αφού χτύπησε πρώτα έναν 18χρονο θεατή, το μονοθέσιό του πέρασε τις πύλες της πίστας -που ήταν δυστυχώς ανοιχτές λόγω έργων- και εισήλθε σε μια από τις πιο πολυσύχναστες λεωφόρους της Emilia-Romagna.
Η Cooper διέσχισε την λεωφόρο εν ώρα αιχμής και, με έναν σχεδόν ανεξήγητο τρόπο, δεν χτύπησε κανένα απολύτως όχημα. Αφού συνέχισε την ξέφρενη πορεία της, εισήλθε στον δρόμο που βρισκόταν απέναντι από την πίστα, προσκρούοντας σε αντίθετα διερχόμενα οχήματα, σκοτώνοντας τελικά τον οδηγό ενός van, έναν μοτοσικλετιστή και έναν ποδηλάτη.
Ο Don Sergio έδωσε το ιερό ευχέλαιο στον Cabianca και προσευχήθηκε για τις ψυχές των τριών θυμάτων.
Ένα χρόνο μετά τον θάνατο ενός ακόμη αγαπημένου του πιλότου, εκείνον του Elio de Angelis, που αποχώρισε για τη γειτονιά των αγγέλων μετά το δικό του ατύχημα στην πίστα του Paul Ricard στη Γαλλία το 1986, ο Don Sergio πληροφορήθηκε πως ο πατέρας του πιλότου είχε απήχθη από συμμορία ληστών στη Σαρδηνία, με τους δράστες να απαιτούν λύτρα.
Ο «Παπά-Μπουλντόζας» προσφέρθηκε να λειτουργήσει ως διαπραγματευτής ανάμεσα στη συμμορία και την οικογένεια, μέχρι που κατάφερε να πείσει τους απαγωγείς να αφήσουν ελεύθερο τον πατέρα του φίλου του (ο οποίος παραδόθηκε με κομμένο αφτί!), με την προϋπόθεση ότι θα έπαιρνε εκείνος τη θέση του.
Οι εγκληματίες απείλησαν τον Don Sergio με το τουφέκι, και εκείνος τους απάντησε αφηγούμενος την παραβολή του Ασώτου Υιού. Τον άφησαν ελεύθερο αφού καταβλήθηκαν τα χρήματα, αλλά με εμφανείς τύψεις για αυτό που έκαναν.
Η οικογένεια de Angelis στάθηκε εντέλει αρωγός στο νέο όραμα του Don Sergio, να κατασκευάσει μια πολυχρηστική, σύγχρονη αίθουσα γυμναστικής, η οποία εγκαινιάστηκε το 1997, προσφέροντάς του παράλληλα ως δώρο το μονοθέσιο Formula 3 με το οποίο ο Elio κέρδισε τον αγώνα του Μονακό το 1978.
Το «Σπίτι της Χαράς και του Ήλιου»
Ο παλιός οίκος ευγηρίας που έκτισε o Don Sergio στη θέση του παλιού καμπαναριού («Το Σπίτι της Χαράς και του Ηλιου») προσφέρει μέχρι τις μέρες μας φροντίδα και παρηγοριά σε ηλικιωμένους ανθρώπους.
Εκεί βρήκαν θαλπωρή και ηρεμία πολλοί άνθρωποι στα τελευταία χρόνια της ζωής τους, ανάμεσά τους και ο θρυλικός Luigi Villoresi, καρδιακός φίλος του Don Sergio, παλιός πιλότος της Ferrari και νικητής του Mille Miglia το 1951, ο οποίος άφησε εκεί την τελευταία του πνοή το 1997.
Ο ίδιος ο Don Sergio συνήθιζε να διηγείται την ιστορία για το πως ο Villoresi, ακόμη και στα στερνά του, δεν εγκατέλειψε ποτέ την «πίστα». Με το ηλεκτρικό του καροτσάκι, δεν κινούνταν απλώς από το ένα δωμάτιο στο άλλο, αλλά δοκίμαζε ιδανικές «αγωνιστικές γραμμές», αιφνιδιάζοντας τους υπόλοιπους τροφίμους.
Ο Don Sergio γνώριζε πως το νόημα της ζωής δεν είναι να σωθείς από το κύμα, αλλά να σταθείς μέσα του όρθιος, για να μπορείς -όταν περάσει- να έχεις ακόμη τα χέρια σου ελεύθερα να τραβήξεις και άλλους στην ακτή.
Για το γκρέμισμα του παλιού καμπαναριού του επιβλήθηκε πρόστιμο 350.000 ευρώ και καταδικάστηκε σε δέκα μήνες φυλάκιση (με τον Enzo Ferrari να δηλώνει πως θα πληρώνει ο ίδιος τα γεύματά του) μέχρι που η ποινή του ανεστάλη.
O Don Sergio, που έζησε μέχρι τα 92 του, πέθανε στις 14 Σεπτεμβρίου 2018, κατά τη διάρκεια της νύχτας, αφήνοντας πίσω του μια παρακαταθήκη αγάπης για τους πιλότους και βαθιάς ανθρωπιάς.
Η Formula 1 και η κοινωνία μας ευρύτερα χρειάζονται σήμερα κι άλλους «Παπά-Μπουλντόζες», να ανοίγουν δρόμους με τις αξίνες τους και να σπάνε τα τείχη της αδιαφορίας, της απανθρωπιάς και των συμφερόντων που μαστίζουν τον κόσμο μας._Δημήτρης Γιόκκας
