Ματιά πίσω στον χρόνο… εκεί όπου ακόμη ζουν οι θρύλοι
Formula 1
Ματιά πίσω στον χρόνο… εκεί όπου ακόμη ζουν οι θρύλοι
Formula 1Κοιτάζοντας πίσω στο 2003, όταν επισκέφτηκα για τέταρτη φορά το αγαπημένο μου Autodromo Nazionale di Monza και στάθηκα για άλλη μια φορά πάνω στην παλιά, στοιχειωμένη πίστα με τις κεκλιμένες στροφές της, αισθάνθηκα όσο ποτέ άλλοτε ζωντανός.
Ήταν, αναμφίβολα, ένα θεόσταλτο δώρο, αφού η επίσκεψή μας συνέπεσε με τον θρίαμβο του θρυλικού Schumacher, που κέρδισε με την “αγγελόφωνη” V10 Ferrari του τον ταχύτερο αγώνα Formula 1 όλων των εποχών, καταρρίπτοντας το ρεκόρ που είχε σημειώσει το 1971 ο Peter Gethin με την BRM του, σε μια Monza που δεν έφερε τότε κανένα chicane.
Εκείνο το ταξίδι μας επιφύλασσε κι άλλα ανεπανάληπτα προσκυνήματα. Επισκεφτήκαμε το Maranello, αποτίοντας φόρο τιμής στον «ιδρυτή της θρησκείας του αυτοκίνητου», κάναμε βόλτα μέχρι την πίστα του Fiorano όπου δοκιμάζονται τα “κόκκινα όνειρα” και περάσαμε τις πύλες του εργοστασίου της λατρεμένης Minardi στη Faenza, βλέποντας πράγματα και θαύματα στο άντρο εκείνης της μικρής ομάδας η οποία, κόντρα σε όλους και σε όλα, τολμούσε, με μια χούφτα άντρες και λιγοστά μόνο χρήματα, να κοιτάζει στα μάτια τους γίγαντες.
Και ύστερα, η Villa Erba, στις όχθες της λίμνης Como, για ένα event της McLaren αφιερωμένο στον μυθικό Tazio Nuvolari. Εκεί είχαμε την τύχη να συναντήσουμε και να συνομιλήσουμε με τον Phil Hill: παγκόσμιο πρωταθλητή του 1961 με τη Scuderia Ferrari και τελευταίο άνθρωπο που κέρδισε πάνω στην παλιά, ανατριχιαστική πίστα της Monza, περνώντας μόλις δύο μέτρα από το σημείο όπου στέκομαι στη φωτογραφία.
Σήμερα, αρκετά πιο σοφός και με το βλέμμα στραμμένο ξανά στο παρελθόν, αναγνωρίζω μορφές και ιστορίες που τότε δεν μπορούσα ακόμη να συλλάβω σε ολόκληρο το μεγαλείο τους. Τώρα πια νιώθω τα πνεύματά τους να αιωρούνται πάνω στην ιερή άσφαλτο του Ναού της Ταχύτητας και να ψιθυρίζουν τις ιστορίες τους.
Όπως εκείνη του Pietro Bordino, που ξέκανε τον ανταγωνισμό με τη FIAT του στο Ιταλικό Grand Prix του 1923, οδηγώντας την κόκκινη βολίδα του με το μοναδικό γερό χέρι που του είχε απομείνει, προτού οι δυνάμεις του τον εγκαταλείψουν, έχοντας όμως ήδη δείξει σε όλους πως είχε χαράξει την τροχιά ενός αθάνατου.
Ανάμεσά τους και τα πνεύματα των Campari, Borzacchini και Czaykowski, τρεις ατρόμητοι ιππότες της ταχύτητας, που έμελλε να αφήσουν τη ζωή τους στο απότομο banking της Monza στην αιματηρή κούρσα του 1933, γλιστρώντας από το χείλος της πίστας, για να περάσουν από εκείνη την τελευταία στροφή στην αιωνιότητα.
Τότε στεκόμουν απλώς πάνω σε μια παλιά πίστα. Σήμερα, ξέρω πως στεκόμουν πάνω στα ίχνη θρύλων._Δημήτρης Γιόκκας
