Εσένα σου άρεσαν οι νέοι κανονισμοί της F1;
Formula 1
Εσένα σου άρεσαν οι νέοι κανονισμοί της F1;
Formula 1Ποιος αποφασίζει τι είναι θεαματικό; Μπορεί η ταχύτητα να υποκαταστήσει την αγωνία; Και η Formula 1 που παρακολουθείς, είναι ακόμα αυτή που αγαπήσαμε;
«Έχουν μεγαλώσει υπερβολικά οι πόρτες του τέρματος, δεν είναι Formula 1 αυτό που βλέπουμε!», σχολίασε κάποιος μετά τον πρώτο φετινό αγώνα στην Αυστραλία, αναφερόμενος στα στατιστικά που έδειξαν 120 προσπεράσεις, έναντι 45 που είχαμε στην ίδια κούρσα πέρσι.
Η αλήθεια είναι πως όσοι ξεκίνησαν να παρακολουθούν Formula 1 τα τελευταία 15 χρόνια βρέθηκαν ξαφνικά προ εκπλήξεως, βλέποντας το σπορ που κάποτε απολάμβαναν σαν όμορφο παιχνίδι μπάσκετ των 45 πόντων ανά ημίχρονο να μετατρέπεται σε κρίκετ των 120 πόντων, όπου η ένταση μοιάζει να χάνεται μέσα στην υπερβολή.
Για πολλούς από εμάς, ωστόσο, που μεγαλώσαμε σε μια άλλη, πιο παλιά και απλουστευμένη εποχή της Formula 1, οι πόρτες του τέρματος μεγάλωσαν υπερβολικά με την εφαρμογή του καταραμένου DRS το 2011, με αποτέλεσμα το αγαπημένο μας αγώνισμα να μεταμορφωθεί ξαφνικά από ποδόσφαιρο των τριών ή τεσσάρων θεαματικών γκολ ανά αγώνα (ένα με δύο προσπεράσματα ανά Grand Prix) σε μπάσκετ των 45 -ξεφτισμένων- πόντων ανά αγώνα.
Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’90, πριν εμφανιστούν οι ανεφοδιασμοί που νόθευσαν το θέαμα -αφού τα προσπεράσματα άρχισαν να γίνονται στα pits και όχι στην πίστα- υπήρχαν αγώνες στους οποίους δεν βλέπαμε ΚΑΝΕΝΑ προσπέρασμα. Όσα, όμως, από αυτά τα προσπεράσματα είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε, τα θυμόμαστε μέχρι σήμερα και συνεχίζουμε να μιλάμε γι’ αυτά. Αντίθετα, την εποχή του DRS τα προσπεράσματα ήταν τόσα πολλά που συχνά τα ξεχνούσες σχεδόν αμέσως μόλις ολοκληρώνονταν. Κι αυτό γιατί όλα πραγματοποιούνταν σε ευθεία γραμμή («anyone can go fast on a straight» είχε πει κάποτε ο αείμνηστος Gilles Villeneuve) και -το κυριότερο- πρόσφεραν παρασκευασμένο θέαμα, αφού ο πιλότος που ακολουθούσε είχε πλεονέκτημα, αφήνοντας αυτόν που είχε μπροστά του χωρίς καμία πραγματική ευκαιρία αντίστασης.
Ξέρω πως η νέα γενιά θα δυσκολευτεί να πιστέψει πως μέναμε επί δύο ώρες κολλημένοι στον καναπέ με καρφομένα τα μάτια στην tv χωρίς να δούμε ούτε ένα προσπέρασμα, αλλά ο λόγος που το κάναμε ήταν γιατί η αγωνία που δημιουργούσε η αναμονή για το προσπέρασμα, ήταν σημαντικότερη και πολλές φορές θεαματικότερη από το ίδιο το προσπέρασμα (Monaco 1992, Mansell Vs Senna).
Σε πολλούς, λοιπόν, δεν άρεσαν οι φετινοί κανονισμοί, λέγοντας πως η Formula 1 έχασε τη ψυχή της, αλλά να υπενθυμίσω πως η μετάλλαξη αυτή ξεκίνησε όταν οι εμπλεκόμενοι στο αγώνισμα αυτοκινητοβιομήχανοι (όχι οι κλασικές ομάδες της F1) έκλεψαν μέσα σε μια νύχτα τη φωνή της, σκοτώνοντας τους ατμοσφαιρικούς V10 και V12 κινητήρες για χάρη των αθόρυβων turbo-hybrid, χρησιμοποιώντας την F1 ως πειραματόζωο και ως όπλο marketing, προκειμένου να τσεπώσουν παραπάνω από τις πωλήσεις των πράσινων αυτοκινήτων τους.
Και μετά, ήρθε η Liberty Media, και αγόρασε τη Formula 1. Ξεκίνησε να την προβάλλει μέσω μιας «σαπουνόπερας» στο Netflix με αποτέλεσμα να ασχοληθούν μαζί της ακόμη και 16χρονες που δεν ξέρουν τι είναι η καρό σημαία. Με αυτόν τον «έξυπνο» τρόπο (είπαν κάποιοι) η F1 μπήκε σε όλα τα σαλόνια και έκτοτε η δημοτικότητά της έχει εκτοξευτεί στα ύψη.
«Δεν καταλαβαίνω γιατί εσείς οι δημοσιογράφοι των αγώνων αυτοκινήτου είσαστε τόσο πουριτανοί και επιμένετε πάντα πως παλιά ήταν όλα καλύτερα», μου είπε κάποτε ένας ποδοσφαιρικός συντάκτης. «Ποιο είναι το πρόβλημά σου με τη νέα εποχή, αφού τώρα βλέπει τη Formula 1 περισσότερος κόσμος».
Η απάντησή μου στον ίδιο ήταν απλή: Σήμερα, δεν έχουν άποψη μόνο οι αυτοκινητοβιομήχανοι για το ποια κατεύθυνση πρέπει να πάρουν οι κανονισμοί προκειμένου να γεμίσει η τσέπη τους, αλλά έχουν άποψη ακόμη και οι ακόλουθοι του Drive to Survive (πολλοί εκ των οποίων δεν βλέπουν καν τους αγώνες!) με τη Liberty Media να τροποποιεί τους κανονισμούς βάση των δημοσκοπήσεων που παίρνει από τηλεθεατές στην Αμερική, οι οποίοι έμαθαν τη Formula 1 όχι από τον Andretti αλλά από τον Brad Pitt.
Σκέψου μόνο, φίλτατε δημοσιογράφε, να σου έλεγαν μια μέρα πως θα πρέπει να μεγαλώσει το πλάτος του τέρματος στο ποδόσφαιρο μερικά μέτρα, να βάλουν μικρόφωνα στα κεφάλια των παικτών για να ακούει ο κόσμος ζωντανά τι λένε, η μπάλα να τροποποιεί την πορεία της σύμφωνα με έναν αλγόριθμο που αυξάνει τις πιθανότητες κατοχής για την ομάδα που κυνηγάει το σκορ, και μετά έλα να μιλήσουμε για πουριτανισμό και γιατί παλιά ήταν όλα καλύτερα.
Σου άρεσαν οι νέοι κανονισμοί, με ρωτά κάθε μέρα ο κόσμος. Η απάντηση είναι πως, μετά που έχουμε υποστεί όλα τα πιο πάνω, και αφού το DRS που έδινε αθέμητο πλεονέκτημα στον άνθρωπο που κυνηγά το «αφοπλισμένο θήραμα» που έχει μπροστά του περιορίστηκε επιτέλους στα βιβλία της ιστορίας, ναι, θα έλεγα ότι έχει αποκτήσει ξανά κάποιο ενδιαφέρον η δράση στη Formula 1. Κι’ αυτό γιατί τώρα έχουμε στρατηγική σκέψη από τους πιλότους, σχεδιασμό, ευρηματικότητα και πολυμήχανο πνεύμα σε κάθε στροφή της πίστας.
Νομίζω πως ακόμη και ο Verstappen και ο Alonso (που το ονόμασε «πρωτάθλημα μπαταρίας») θα μπορέσουν όταν πάρουν ένα αξιόλογο μονοθέσιο στα χέρια τους να απολαύσουν το αγώνισμα και να μας δώσουν σπουδαία δράση, όντας δύο από τους πλέον χαρισματικούς πιλότους που υπάρχουν σήμερα πάνω στη Γη.
Μπορεί οι πιλότοι να μην καλούνται πια να πάρουν την τρομακτική στροφή Pouhon με το γκάζι στο τέρμα -όπως υπογραμμίζει ο Norris, και συμφωνώ μαζί του πως αυτό είναι κρίμα- το γεγονός, όμως, ότι πρέπει να γίνουν εφευρετικοί σε κάθε άλλη στροφή της πίστας προσθέτει μια εντελώς νέα διάσταση στη δουλειά που κάνουν αυτοί, οι πιο χαρισματικοί αθλητές στον κόσμο.
Σε έναν ιδανικό κόσμο θα ήθελα τη Formula 1 να επιστρέφει στους ατμοσφαιρικούς κινητήρες των 3.5 λίτρων, με αεροδυναμικά ground effects, χωρίς ηλεκτρονικά βοηθήματα ή λογισμικά της NASA και σε κλασσικές πίστες που δοκιμάζουν πραγματικά τα κότσια των πιλότων. Μπορεί όμως να συμβεί κάτι τέτοιο στις μέρες μας; Μπορούμε να ξαναδούμε μια μάχη τύπου Gilles–Arnoux, όπως εκείνη στην Dijon το 1979, με δύο μονοθέσια όχι απλώς να γλείφουν αλλά να ακουμπούν τροχούς στις στροφές με 250 χλμ./ώρα, ενώ οι κινητήρες τους στριγγλίζουν στις μέγιστες στροφές, εκστασιάζοντας τα πλήθη;
Η απάντηση είναι όχι, δεν μπορούμε. Μπορούμε όμως να απολαύσουμε καθηλωτικές μάχες τύπου Hamilton vs Leclerc, όπως αυτές που είδαμε στην Κίνα, οι οποίες ήταν πολύ πιο συναρπαστικές από 45 στημένα προσπεράσματα στην ευθεία. Το χαμόγελο των ίδιων των πιλότων στο τέλος τα είπε όλα._Δημήτρης Γιόκκας
