Όταν η F1 ήταν ακατάλληλη για ανηλίκους (rated PG)
Formula 1
Όταν η F1 ήταν ακατάλληλη για ανηλίκους (rated PG)
Formula 1Μια τελευταία ρουφηξιά νικοτίνης λίγο πριν βυθιστεί στο πιλοτήριο της Williams του (Βρετανικό Grand Prix 1985).
Δυσκολεύομαι να πιστέψω πόσο πολύ έχει αλλάξει ο κόσμος μας, αφού μια τέτοια πράξη (μια τέτοια εικόνα) θα προκαλούσε σήμερα θύελλα αντιδράσεων, πρόστιμα ασύλληπτα και πανικό μεγατόνων στους κύκλους του αγωνίσματός μας.
Η Formula 1 υπήρξε κάποτε το τελευταίο καταφύγιο των ατρόμητων, εκεί όπου η τόλμη μετρούσε περισσότερο από την αυτοσυντήρηση. Και ο Keke Rosberg ήταν ίσως ο πιο παράτολμος ακροβάτης της γενιάς του. Ένας πιλότος που δεν συμβιβαζόταν με το όριο, αλλά το προκαλούσε.
Απογείωσε τη Williams-Honda του στους διαύλους του Silverstone, εκμεταλλευόμενος και τον τελευταίο από τους1200-1400 «άγριους και ανεξέλεγκτους» ίππους της, προτού την προσγειώσει στο pole position, έχοντας γράψει τον ταχύτερο γύρο όλων των εποχών, με μέση ταχύτητα 259.005 χλμ./ώρα! Ένα ρεκόρ που έμεινε ανέγγιχτο για δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια.
Όσοι βρέθηκαν εκεί μίλησαν για ένα μονοθέσιο που δεν κυλούσε, αλλά αιωρούνταν πάνω από την άσφαλτο, σαν χαμηλή πτήση περισσότερο, παρά σαν αυτοκίνητο που υπάκουε στους νόμους της φυσικής.
Τόσο ακραία είχε γίνει η ταχύτητα στην πίστα, που οι άνθρωποι του Silverstone αναγκάστηκαν να αλλάξουν τη χάραξή της από την επόμενη κιόλας χρονιά, αφού ούτε η ίδια η Formula 1 δεν μπορούσε πια να συγκρατήσει εκείνη την εποχή.
Και μέσα σε εκείνη τη μάχη με τα όρια και το αόρατο τίμημα της ταχύτητας, ο Rosberg αλληλοκοιτάχτηκε με τον Χάροντα (όπως μάθαμε αργότερα διαβάζοντας τις σελίδες του περιοδικού Autosport), αφού το μπροστινό αριστερό ελαστικό του έχασε σχεδόν όλο τον αέρα μέχρι να επιστρέψει στα pits.
Ό,τι κι αν δούμε σήμερα, μέσα στην αποστειρωμένη τελειότητα του σύγχρονου κόσμου, ελάχιστα θα αγγίξουν με τον ίδιο τρόπο την καρδιά μας. Κατά τη δική μου άποψη, δεν είναι οι αριθμοί και οι στατιστικές που χαράζονται βαθύτερα, μα οι εικόνες και οι εμπειρίες που αρνούνται να σβήσουν από τη μνήμη. Ο αυθεντικός «Ιπτάμενος Φινλανδός» άφηνε πάντα καπνό πίσω του, από τα ελαστικά και από τα ρουθούνια. Και γι’ αυτό θα τον θυμόμαστε μια ζωή ως «ιερό τέρας» της πίστας._Δημήτρης Γιόκκας
