Η απίστευτη ιστορία του ανθρώπου που έφτιαχνε μόνος τα φτερά του
Άποψη
Η απίστευτη ιστορία του ανθρώπου που έφτιαχνε μόνος τα φτερά του
ΆποψηΈνας ξεχασμένος μαχητής της πίστας, με πείσμα, γενναιότητα και ψυχή.
Σήμερα θέλω, από χρέος, να αναφερθώ σε ένα από εκείνα τα αγαπημένα μου outsider που δεν έγιναν ποτέ τίτλοι, ούτε αφίσες, ούτε έλαβαν ποτέ τη δικαίωση που τους άξιζε στη συνείδηση του κόσμου. Σε έναν ήρωα του Indy 500 που γνώρισα μέσα από τα περιοδικά της εποχής και από βιντεοσκοπημένους αγώνες που μου έστελναν στην Κύπρο συγγενείς από το εξωτερικό.
Ο Phil Krueger, που έφυγε από αυτή τη ζωή πριν από δύο μόλις μήνες, υπήρξε ένας μηχανικός αεροπλάνων που κατασκεύαζε και πετούσε ο ίδιος τις μηχανές του. Προσπάθησε να αγωνιστεί δέκα φορές στο Indy 500 μεταξύ 1981-1991, κάνοντας τον μηχανικό του εαυτού του, σε μια εποχή που το περιθώριο για τέτοιες «ατομικές αποστολές» είχε ήδη αρχίσει να στενεύει.
Κι όμως, μέσα σε έναν κόσμο ολοένα πιο επαγγελματικό και απρόσωπο, κατάφερε δύο τερματισμούς μέσα στη δεκάδα: μικρές νίκες επιμονής, σχεδόν πεισματικές, που σήμερα μοιάζουν ακόμη μεγαλύτερες απ’ ό,τι τότε.
Ο λόγος που παραμένει ένας θρύλος στο δικό μου μυαλό είναι γιατί υπήρξε ο τελευταίος πιλότος/μηχανικός του Indy (μιας χαμένης φυλής που έσβησε μετά το τέλος της δεκαετίας του ’60) στήνοντας και ρυθμίζοντας με τα δικά του χέρια το μονοθέσιο, προτού αφήσει στην άκρη τα εργαλεία και αναλάβει ρόλο πιλότου.
Σύμφωνα με τον αγαπημένο και αείμνηστο συνάδελφο δημοσιογράφο Robin Miller (τον οποίο, παρεμπιπτόντως, σκεφτόμουν έντονα στις 25 Αυγούστου του 2021, λίγες μόλις ώρες προτού πληροφορηθώ τον θάνατό του), ο Krueger έφτασε μια ανάσα από το να προκριθεί στο Indy του 1981 με ένα μονοθέσιο του 1972 (!) προτού χάσει τον έλεγχο και καρφωθεί στον τοίχο, σπάζοντας πλευρά και έναν από τους ώμους του.
Ο ίδιος είχε τρία μεγάλα ατυχήματα στην καριέρα του, τα οποία τον σακάτεψαν. Ένα από αυτά τον άφησε αναίσθητο για 11 ημέρες και όταν συνήλθε έπρεπε να μάθει ξανά να περπατά και να μιλά από την αρχή. Κι όμως, ακόμη κι αυτό δεν στάθηκε αρκετό για να τον κρατήσει μακριά από τις πίστες, αφού μια δύναμη πιο ισχυρή από τον πόνο και τη λογική, τον τραβούσε πάντα πίσω.
Όταν προκρίθηκε για πρώτη φορά στο Indy, το 1986, με μια March της προηγούμενης χρονιάς, αφήνοντας εκτός αγώνα άλλους δέκα πιλότους -οι περισσότεροι με σαφώς ανώτερες μηχανές- ολόκληρο το pit-lane σηκώθηκε όρθιο και τον υποδέχτηκε με χειροκροτήματα όταν επέστρεψε στα pits.
Το 1988, προς μεγάλη του απογοήτευση δεν είχε βρει θέση για τον αγώνα. Καθώς βόλταρε σε ένα mall, ο Krueger πρόσεξε ένα μονοθέσιο που βρισκόταν εκεί ως έκθεμα για το κοινό. Για τους περισσότερους θα ήταν απλώς μια στατική εικόνα, για εκείνον όμως έγινε αμέσως πιθανότητα, σχεδόν υπόσχεση. Σκέφτηκε πως αυτό ίσως ήταν το εισιτήριό του για τον αγώνα.
Χωρίς να χάσει χρόνο, εντόπισε τον ιδιοκτήτη του και, με εκείνη την επιμονή που τον χαρακτήριζε, κατάφερε να τον πείσει να επιχειρήσει μαζί του την πρόκριση στο Indy.
Για άλλη μια φορά έγινε ο μηχανικός του εαυτού του, δουλεύοντας για δύο μερόνυχτα στο γκαράζ, με τα χέρια λερωμένα και τα μάτια κολλημένα πάνω στη μηχανή, την ώρα που οι αντίπαλοί του απολάμβαναν ένα ποτό στο πολυτελές τους ξενοδοχείο ή παραδίνονταν σε έναν ήσυχο ύπνο σε φαρδιά κρεβάτια.
Το γεγονός πως κατάφερε στο τέλος να κατευθύνει την γερασμένη εκείνη March -ένα μονοθέσιο του 1986 το οποίο κόντεψε να αραχνιάσει απέναντι από τη βιτρίνα του Gucci- προς την όγδοη θέση τη μέρα του αγώνα, αποτελεί για μένα ένα από τα τελευταίας κοπής θαύματα του σύγχρονου κόσμου των αγώνων.
Κάποιες ζωές δεν μετρούνται με θέσεις τερματισμού, αλλά στις σπάνιες στιγμές που το αδύνατο υποχωρεί και αφήνει το ακατόρθωτο να περάσει.
Αντίο, Phil Krueger. Στους κόσμους που αγάπησες δεν σε θυμούνται οι αριθμοί, αλλά οι ψυχές που αρνήθηκαν να λυγίσουν. Να ’σαι ελαφρύς όπως η ταχύτητα που κυνήγησες. Και όπου κι αν βρίσκεσαι τώρα, εύχομαι να υπάρχει μια ανοιχτή ευθεία, λίγος θόρυβος από κινητήρα στον αέρα και άλλη μία πράσινη σημαία να σε περιμένει._Δημήτρης Γιόκκας
Περισσότερα στο βιβλίο μου «Ύμνος στην Ταχύτητα» 2020
