Κρίση στην Ferrari: Κινδυνεύει ο Vasseur;
Formula 1
Κρίση στην Ferrari: Κινδυνεύει ο Vasseur;
Formula 1Έπρεπε να το περιμένουμε. Οι ενδείξεις του εσωτερικού ρήγματος εντός της Ferrari ήταν εμφανείς εδώ και αρκετό καιρό. Πίσω από τα χαμόγελα, τις αβροφροσύνες και τα «είμαστε μία ομάδα» μαίνεται ένας εσωτερικός πόλεμος στο Μαρανέλο.
Ένας πόλεμος ο οποίος έμοιαζε στην πραγματικότητα αναπόφευκτος από τη στιγμή που ανακοινώθηκε η μεταπήδηση του Hamilton στη Ferrari. Μπορεί οι πολύ κακές επιδόσεις του Βρετανού το 2025 να καθυστέρησαν την… έναρξη των εχθροπραξιών. Από τη στιγμή, όμως, που ο Hamilton είναι πιο ανταγωνιστικός το 2026 και σε συνδυασμό με την κακή χρονιά που έχει ο Leclerc (η οποία ακόμη και έτσι είναι καλύτερη από την περσινή του Hamilton) ο μηχανισμός τέθηκε σε κίνηση.
Για να καταλάβουμε ακριβώς το τι συμβαίνει στο Μαρανέλο θα δούμε τα πράγματα τόσο από τη σκοπιά του Leclerc όσο και του Hamilton. Έπειτα θα περάσουμε στο τι διακυβεύεται και ποιοι εντός της Ferrari απειλούνται. Θα ξεκινήσουμε, όμως, παρουσιάζοντας το σκηνικό πάνω στο οποίο εκτελείται το συγκεκριμένο δράμα.
Η Ferrari του Elkann
Ο Elkann είναι ο τέταρτος πρόεδρος της Ferrari μετά τον θάνατο του θρυλικού ιδρυτή της εταιρίας, Enzo Ferrari. Ανέβηκε στην κορυφή της ιεραρχίας μετά τον θάνατο του Sergio Marchionne τον Ιούλιο του 2018 και τα έχει καταφέρει πολύ καλά σε ό,τι αφορά το εμπορικό τμήμα της φίρμας.
Ωστόσο στα της F1 -και στα των αγώνων γενικότερα- ο Elkann δεν έχει πετύχει πραγματικά. Πέραν της περσινής κατάκτησης του τίτλου στο WEC από τη Ferrari, η ιταλική εταιρία έχει να επιδείξει τόσο εκεί όσο και στην F1 μόνο σποραδικές επιτυχίες. Νίκες σε εμβληματικούς αγώνες (Μονακό, 24 ώρες Le Mans, Μόντσα) οπωσδήποτε, αλλά όχι μία συνεχή ροή επιτυχιών.
Δεν θα περιμέναμε από τον Elkann -ή όποιον πρόεδρο της Ferrari- να αναπαράγει αμέσως τα χρυσά χρόνια της εποχής Montezemolo με τους Schumacher και Todt να σπέρνουν τον τρόμο στην F1. Αλλά η πικρή αλήθεια είναι πως επί των ημερών του η Ferrari δεν είχε καν μία καλή διετία σαν εκείνη του 2017-2018 της εποχής Marchionne.
Πολλά έχουν ειπωθεί για το κατά πόσον ο Elkann ενδιαφέρεται πραγματικά να καταστήσει την ομάδα και πάλι την κορυφαία της F1. Δεν θα αμφισβητούσαμε, φυσικά, τις προθέσεις του. Κι όμως οι κρίσιμες αποφάσεις που έχει λάβει ο Ιταλός μαρτυρούν -στην καλύτερη- έλλειψη κατανόησης του πώς λειτουργούν τα πράγματα στην F1.
Αυτό δεν θα ήταν τόσο μεγάλο πρόβλημα εάν ο Elkann άφηνε ολοκληρωτικά τη διαχείριση της Scuderia σε κάποιον πραγματικό γνώστη του σπορ. Για παράδειγμα, οι Καταριανοί ιδιοκτήτες της McLaren δεν είναι γνώστες της F1. Είναι, όμως, οι Zak Brown και Andrea Stella. Και είναι εκείνοι που λαμβάνουν όλες τις σημαντικές αποφάσεις για την αγωνιστική ομάδα της εταιρίας.
Αντίθετα ο Elkann θέλει να έχει λόγο στη διαχείριση της Scuderia Ferrari. Και αυτό, δυστυχώς, είναι πρόβλημα. Επειδή ο πρόεδρός της δείχνει ότι σκέφτεται περισσότερο εμπορικά παρά αγωνιστικά. Οι δύο μεγαλύτερες αποφάσεις που έχει λάβει ο Elkann από το 2018 ήταν η αντικατάσταση του Binotto από τον Vasseur και η αντικατάσταση του Sainz από τον Hamilton. Τέσσερα χρόνια μετά, καμία από τις δύο δεν δείχνει να έχει λειτουργήσει.
Ο Hamilton
Θα ξεκινήσουμε από την περίπτωση του Lewis Hamilton. Ο Βρετανός ήταν δυσαρεστημένος από το συμβόλαιο που είχε υπογράψει με τη Mercedes στα τέλη του 2023. Και μόλις έναν μήνα μετά την υπογραφή (ενώ έλεγε στους εργαζομένους του Brackley πώς οραματίζεται να μάχεται μαζί τους μέχρι το τέλος της καριέρας του) προσέγγισε ο ίδιος τη Ferrari. Την έκανε με ελαφρά δηλαδή.
Ο Elkann θαμπώθηκε από το brand του Hamilton και πίεσε τον Vasseur να προχωρήσει τη συμφωνία. Η κίνηση αυτή ήταν σωστή από εμπορικής άποψης για τη Ferrari. Ήταν, όμως, τελείως λάθος για όλους τους αγωνιστικούς λόγους. Ο πρώτος και σημαντικότερος είναι ότι ο Hamilton έχει προ πολλού περάσει το prime του. Πέραν του χρονομέτρου, το φωνάζει αυτό και το τελευταίο συμβόλαιο που του είχε δώσει η ομάδα με την οποία κυριαρχούσε επί χρόνια.
Ο Hamilton βρήκε πρόσφορο έδαφος στη Ferrari. Έναν πρόεδρο που γνωρίζει μόνο επιφανειακά το σπορ, έναν επικεφαλής με τον οποίον έχει πολυετή φιλική σχέση και μία ομάδα η οποία διέθετε έναν αναλώσιμο δεύτερο οδηγό χωρίς σημαντικά ερείσματα εντός της εταιρίας. Τον Carlos Sainz. Η αντικατάσταση του Sainz θα είχε νόημα αγωνιστικά μόνο εάν στη θέση του ερχόταν ο Verstappen, ο Norris ή έστω ένας οδηγός τύπου Antonelli. Δηλαδή είτε κάποιος οδηγός εμφανώς καλύτερος του Ισπανού είτε ένας νεαρός φέρελπις πιλότος στον οποίον θα πόνταρε η Ferrari για το μέλλον. Εν έτει 2026 ο Hamilton δεν είναι τίποτε από τα δύο.
Επιπλέον ο Lewis είναι ένας οδηγός ο οποίος ξέρει να παίζει πολύ καλά το πολιτικό παιχνίδι εντός μίας ομάδας F1 και έχει δημιουργήσει εσωτερικά ρήγματα όπου κι αν αγωνίστηκε. Με εξαίρεση την περίοδο 2017-2021 στη Mercedes, όταν ο Wolff του είχε κάνει το χατίρι και του είχε φέρει ένα ξεκάθαρο νούμερο 2.
Ο Hamilton πήγε στη Ferrari έχοντας έναν στόχο: να γίνει ο νούμερο ένα οδηγός της, πατώντας στη σχέση που είχε με τους Elkann και Vasseur. Το 2025 τα είχε πάει πολύ άσχημα και φυσικά δεν τον έπαιρνε να κάνει πολιτικά παιχνίδια. Έκανε μόνο κάτι δηλώσεις τύπου «δεν μου ταιριάζει το αυτοκίνητο», υπονοώντας ότι η Ferrari έπρεπε να αλλάξει το μονοθέσιό της ώστε να βολεύεται εκείνος καλύτερα. Για τον λόγο αυτόν είχε στρατολογήσει και τον Serra από τη Mercedes, τον μόνο που τον ακολούθησε ουσιαστικά από το Brackley.
Η φετινή ιστορία είναι διαφορετική. Όντως ο Hamilton τα έχει πάει καλύτερα. Και του έχει κάτσει και μια ευνοϊκή συγκυρία: ο Leclerc δεν έχει κάνει τόσο καλή χρονιά μέχρι στιγμής. Αμέσως η όρεξη του Lewis για πολιτικά παιχνίδια επέστρεψε. Το καλοκαίρι έλεγε γεμάτος αυταρέσκεια το πώς αλλάζει εκείνος τη Ferrari προς το καλύτερο. Μάλλον ξέχασε να τους πει για τις team orders όμως. Στην Ολλανδία και στην Ιταλία το ύφος του «σωτήρα» της Ferrari μεταβλήθηκε. Και μάλιστα με ιδιαίτερα άκομψο τρόπο. Δείχνοντας προς τη Mercedes και τις δύο φορές. Ότι η πρώην ομάδα του τα έκανε καλύτερα όλα αυτά. Αν ήταν όλα τόσο καλά εκεί γιατί έφυγε τότε;
Η Μόντσα του 2026
Στη Μόντσα ο Hamilton προσπάθησε να ωθήσει τον Leclerc σε λάθος στο πρώτο σικέιν. Ο Μονεγάσκος δεν ψάρωσε και έκανε στον Hamilton ό,τι έχει κάνει ο Βρετανός πολλές φορές στον Rosberg (και άλλους) σε μονομαχίες. Έχοντας την εσωτερική μιας στροφής κάλυψε την έξοδο λέγοντας στον άλλον οδηγό: Ή θα σηκώσεις το πόδι ή θα ακουμπήσουμε.
Δεν υπάρχει τίποτε το μεμπτό σε ό,τι έκανε ο Leclerc στο πρώτο σικέιν όσο κι αν ωρύεται ο Hamilton. Ο Βρετανός θα μπορούσε να του επιτεθεί στη Roggia λίγο παρακάτω, στην Parabolica ή σε έναν από τους επόμενους 52 γύρους. Εξάλλου στη Μόντσα ήταν ο αγώνας, όχι στο Μονακό. Ευκαιρίες θα υπήρχαν. Αλλά ο Hamilton επέλεξε να επιτεθεί εκεί στον Leclerc. Πιστεύουμε ότι αυτή η κίνηση δεν έγινε τυχαία και ότι εντάσσεται στο γενικότερο πολιτικό παιχνίδι του Βρετανού εντός της Ferrari.
Έναν γύρο μετά ο Leclerc (με αυτόν θα ασχοληθούμε παρακάτω) έκανε λάθος στην Parabolica, πράγμα που ευνόησε τον αγώνα του Hamilton. Μετά την επανεκκίνηση, μάλιστα, ο Βρετανός ήταν 4ος και άρα μέσα στο παιχνίδι για μια θέση του podium. Για το ότι δεν τα κατάφερε τελικά, δεν του φταίει ο Leclerc αλλά η έλλειψη ρυθμού του ίδιου, της SF-26 και η κακή στρατηγική. Αλλά για ακόμη μία φορά ο Hamilton επέλεξε να δείξει τον teammate του ως υπαίτιο των… δεινών του. Δεν ξέρουμε τι είναι χειρότερο. Το να καυχιέται ένας επτάκις παγκόσμιος πρωταθλητής ότι αλλάζει μια ομάδα προς το καλύτερο έπειτα από 1 (μία, one, una) νίκη σε δύο χρόνια μαζί της ή το να κατηγορεί τον teammate του και την ομάδα -την οποίαν υποτίθεται αλλάζει- για τα πενιχρά αποτελέσματα;
Τεχνικά το μεγάλο πρόβλημα της Ferrari δεν είναι άλλο από τη μονάδα ισχύος. Η PU έχει αποδειχθεί πολύ κατώτερη εκείνων των Mercedes και Red Bull. Και η Ferrari -κατά τη συνήθη επικοινωνιακή της τακτική- προσπαθεί να εξωραΐσει την κατάσταση. Μας έλεγαν για τα ADUO που θα την έφερναν μια ανάσα από τη Mercedes. Τώρα ξαφνικά, μετά από δύο αναβαθμίσεις, μας λένε (μέσω διαρροών στον Τύπο πάντα) ότι «εντάξει, δεν περιμέναμε με δύο ADUO να φτάσουμε τη Mercedes». Το δούλεμα πάει σύννεφο.
Οι φίλοι της Ferrari δεν είναι χαζοί. Θα έδειχναν κατανόηση εάν τους έλεγαν: Είμαστε πίσω στην PU, το 2026 είναι χρονιά εξέλιξης και στοχεύουμε στο 2027. Ποιο το νόημα να διαρρέουν ότι θα έρθουν 5 άλογα στο Spa, 15 στη Μόντσα και στο τέλος να παραδέχονται ότι «μάλλον και με τα δύο ADUO κερδίσαμε 5 άλογα»; Ποιο το νόημα να συντηρούν το αφήγημα του υποτιθέμενου πρωταθλήματος που διεκδικεί ο Hamilton (έλεος!) ενώ το μονοθέσιο είναι τόσο πίσω; Δεν καταλαβαίνουν ότι αυτό που κάνουν τους εκθέτει χειρότερα;
Ο Vasseur
Και εδώ βρίσκονται οι μεγάλες ευθύνες του Fred Vasseur. Οι γνώσεις και η εμπειρία του Γάλλου στους αγώνες δεν αμφισβητούνται. Σίγουρα είναι ο πιο μπαρουτοκαπνισμένος επικεφαλής που είχε η Ferrari μετά τον Jean Todt. Κανονικά θα έπρεπε η Ferrari του 2026 να μην έχει σχέση με εκείνη του 2023.
Αλλά υπάρχει μια μεγάλη διαφορά μεταξύ των Todt και Vasseur. Ο πρώτος είχε τη διάθεση και τις αντοχές να συγκρουστεί ακόμη και με τον ίδιο τον Montezemolo για το καλό της ομάδας, όπως το έκρινε εκείνος. Και το αποτέλεσμα τον δικαίωσε. Άλλον αν στην Ferrari δεν τον πολυσυμπαθούν πια. Αντίθετα, ο Vasseur θέλει να τα έχει καλά με όλους. Με την ιεραρχία, με το fanbase, με τον Hamilton, με τους δημοσιογράφους κ.λπ.
Έτσι, όμως, δεν φτιάχνεις ομάδα. Έτσι δεν κερδίζεις πρωταθλήματα. Το μόνο που καταφέρνεις είναι να παρατείνεις τον χρόνο παραμονής σου στη θέση του επικεφαλής. Αλλά αυτό που δεν θέλει να δει ο Vasseur είναι πως εκείνος θα απομακρυνθεί πρώτος, εάν τα πράγματα φτάσουν στο απροχώρητο.
Ήδη διαρρέουν ότι ο Elkann ήταν ινκόγκνιτο (σωπάτε μωρέ) στο Zandvoort για να δει από κοντά τη λειτουργία της ομάδας. Και ότι δεν έμεινε ευχαριστημένος. Συγκλονιστικό το παραμύθι που σκαρφίζονται για να ασκήσουν πίεση στον Vasseur. Για να χρίσει τον Hamilton νούμερο ένα ίσως; Είναι αστείο και μόνο που συζητάμε για νούμερο ένα σε μία ομάδα η οποία δεν πάει καν για το πρωτάθλημα. Και μάλιστα όταν εκείνος που απαιτεί τον ρόλο του νούμερο ένα είναι ο αργότερος από τους δύο οδηγούς. Ο Vasseur έχει τον «φίλο» του, τον Hamilton, να ευχαριστεί γι’ αυτό.
Ο Leclerc
Και φτάνουμε στον Leclerc. Η ταχύτητα του Μονεγάσκου δεν αμφισβητείται όπως και το ότι έχει ωριμάσει σε πολλές πτυχές της παρουσίας του στους αγώνες. Υπάρχει, όμως, ένα μειονέκτημα το οποίο ο Charles δεν έχει διορθώσει ακόμη. Εκείνο των λαθών από υπερβάλλοντα ζήλο.
Αυτό είναι πρόβλημα τόσο για εκείνον όσο και για τη Ferrari. Ο Leclerc αρέσκεται στο να παίρνει πολλά ρίσκα. Τα οποία τις περισσότερες φορές του βγαίνουν. Όταν, όμως, δεν λειτουργούν τότε η αποτυχία είναι παταγώδης. Όπως συνέβη στην Parabolica πριν λίγες ημέρες.
Το λάθος του ήταν διπλό εκεί. Αρχικά έθεσε τον εαυτό του σε δύσκολη θέση με τη γραμμή που πήρε για να αμυνθεί από τον Piastri. Δεν υπήρχε λόγος. Όπως γράψαμε και παραπάνω ο αγώνας ήταν στη Μόντσα. Θα υπήρχαν ευκαιρίες αργότερα. Επιπλέον, παρά το ότι έπιασε την αρχική αποσταθεροποίηση του μονοθεσίου επέμεινε να μην αφήσει το πόδι από το γκάζι. Λες και ήταν ο τελευταίος γύρος του τελευταίου αγώνα της σεζόν και τα έπαιζε όλα για όλα για τον τίτλο.
Η ζημιά δεν περιορίζεται στην εγκατάλειψη. Η PU του Charles δέχτηκε πολύ ισχυρές δυνάμεις κατά τη σύγκρουση και ο Μονεγάσκος θα ήταν τυχερός αν δεν πάρει ποινή θέσεων στην εκκίνηση της Madrid. Επιπλέον είχε και πρόβλημα με την όραση από το δεξί μάτι λόγω της επαφής. Σε βαθμό που κυκλοφόρησαν σενάρια αντικατάστασής του στο Madring από τον Giovinazzi.
Τελικά ο Leclerc μάλλον θα συμμετάσχει κανονικά. Ωστόσο πρέπει να σκεφτεί κάποια πράγματα πολύ σοβαρά για τη συνέχεια της καριέρας του. Πρέπει να σκεφτεί ότι για να γίνει πρωταθλητής δεν χρειάζεται να κάνει τον ήρωα σε κάθε στροφή. Ότι τα λάθη είναι μέσα στο παιχνίδι και ότι κάποιες φορές είναι καλύτερο να τα αποδεχόμαστε και να συνεχίζουμε παρά να κάνουμε χειρότερα λάθη στην προσπάθεια να τα διορθώσουμε.
Είμαστε βέβαιοι ότι ο Leclerc επιθυμεί περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον την κατάκτηση του πρωταθλήματος με τη Ferrari. Αλλά για να το πράξει αυτό πρέπει να αλλάξει προσέγγιση στους αγώνες. Ένα GP ή ένα πρωτάθλημα πολύ σπάνια κερδίζονται σε μία στροφή. Πολύ εύκολα, όμως, μπορούν να χαθούν σε μία. Το περιβάλλον μέσα στο οποίο πρέπει να ωριμάσει ο Μονεγάσκος δεν είναι, δυστυχώς, το καλύτερο δυνατό. Ιδίως με όλο το παρασκήνιο που υπάρχει στο Μαρανέλο από το 2025 και μετά. Αλλά κανείς δεν είπε ποτέ ότι η κατάκτηση ενός πρωταθλήματος F1 είναι εύκολη υπόθεση.
