Ο μεγαλύτερος άθλος στην ιστορία της Monza
Formula 1
Ο μεγαλύτερος άθλος στην ιστορία της Monza
Formula 1Η Monza έχει χαράξει στην άσφαλτό της ιστορίες που δύσκολα χωρά ο ανθρώπινος νους.
Δεν πρόλαβα να το πω στη χθεσινή μετάδοση, αλλά, αν έπρεπε να διαλέξω τον μεγαλύτερο άθλο που έχει γραφτεί ποτέ στην άσφαλτο της Monza, από τότε που το θρυλικό Autodromo Nazionale άνοιξε για πρώτη φορά τις πύλες του στους μονομάχους των αγώνων Grand Prix, και χωρίς να θέλω σε καμία περίπτωση να μειώσω τον προσωπικό άθλο του Andrea Kimi Antonelli, θα επέλεγα τον άθλο ενός συμπατριώτη του.
Του Pietro Bordino.
Εκείνου που κέρδισε τον πρώτο μεγάλο αγώνα στην Monza, τον Σεπτέμβριο του 1922, γράφοντας το όνομά του στις πρώτες σελίδες της ιστορίας της θρυλικής πίστας.
Όμως ο αγώνας που ανέδειξε το μεγαλείο του Bordino σε όλο του το εύρος ήταν εκείνος της επόμενης χρονιάς.
Και δεν τον κέρδισε.
Ο Bordino, ο άνθρωπος που το πλήθος λάτρευε και αποκαλούσε «Diavolo Rosso», εξαιτίας της κατακόκκινης, πυραυλόμορφης FIAT του, βρέθηκε στην εκκίνηση με το ένα χέρι δεμένο σε αορτήρα. Ο 35χρονος Ιταλός, γέννημα-θρέμμα του Τορίνο, είχε σπάσει το αριστερό του χέρι σε ένα τρομακτικό ατύχημα στα δοκιμαστικά, όταν γλίστρησε πάνω στην κεκλιμένη, ανατριχιαστική βόρεια στροφή της Monza.
Κι όμως, δεν έκανε πίσω (σε αντίθεση με τον Hadjar σήμερα, που αντιμετωπίζει τον δικό του τραυματισμό στον καρπό).
Με το αριστερό του χέρι δεμένο και το δεξί να κρατά μόνο του το τιμόνι, ο Bordino άρχισε να ξεμακραίνει από τους αντιπάλους του. Ανάμεσά τους και ο βασιλιάς των σανιδοδρομιών της Αμερικής, ο Jimmy Murphy, που είχε έρθει στη Monza με τη Miller του για να μπει στο σπίτι του «Κόκκινου Διαβόλου» και να του κλέψει τις δάφνες της νίκης.
Μόνο που ο Bordino δεν ήταν διατεθειμένος να του τις χαρίσει.
Για περισσότερες από δυόμισι ώρες, ο Ιταλός οδήγησε στα όρια του ανθρώπινου σώματος. Η FIAT ούρλιαζε, τα λάστιχα ξερνούσαν καπνό στην άσφαλτο και εκείνος, σχεδόν ακρωτηριασμένος από τον τραυματισμό του, εξακολουθούσε να κρατά τον ρυθμό που κανείς δεν μπορούσε να ακολουθήσει.
Ο άνθρωπος που καθόταν δίπλα του δεν ήταν απλώς συνοδηγός. Ήταν ο μηχανικός του. Και εκείνη την ημέρα είχε έναν πολύ πιο ουσιαστικό ρόλο: άλλαζε τις ταχύτητες μέσα στο πιλοτήριο, αφήνοντας τον Bordino να κρατά το τιμόνι με το μοναδικό χέρι που του είχε απομείνει. (Σημ.: μέχρι το 1925, οι βολίδες των αγώνων Grand Prix ήταν υποχρεωτικά διθέσιες, ώστε να υπάρχει χώρος για τον μηχανικό).
Τη στιγμή όμως που η Monza έμοιαζε να υποκλίνεται μπροστά στον «Diavolo Rosso», το σώμα του λύγισε, αφήνοντας πίσω του έναν άθλο που ξεπέρασε τον ίδιο τον αγώνα.
Περισσότερο από έναν αιώνα μετά, ανάμεσα στα αιωνόβια δέντρα του πάρκου της Monza, μοιάζει ακόμη να αιωρείται, πιο έντονα από κάθε άλλο, ο απόηχος εκείνου του ονόματος: Pietro Bordino, ο «Diavolo Rosso»._Δημήτρης Γιόκκας
